Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

Αχαριστια.


Οταν ημουν μικρη η μαμα μου μου αγορασε ενα βιβλιο.

Το ελεγαν "Το δεντρο που εδινε". Η ιστορια περιληπτικα λεει για τη σχεση ενος αγοριου και μιας μηλιας. Το αγορι συνεχως ζηταει και η μηλια δινει,θελοντας μονο το αγορι να ειναι χαρουμενο. Του παρεχει κρυψωνα,μηλα για να φαει,σκια και σε μια τραγικη πραξη αυτοθυσιας το ιδιο της το σωμα για να φτιαξει μια βαρκα. Το αγορι ομως μεγαλωνει και οι αναγκες του αυξανονται. Τα θελει ολα. Και η μηλια παντα δινει. Η μονη της εγνοια ειναι μηπως στερεψει απο πραγματα να δωσει στο πολυτιμο αγορι της.Μεχρι που οταν γυριζει στο πλαι της γερος πια,η μηλια του δινει το σωμα της,ενα κουτσουρο πια,για να καθισει και να ξεκουραστει. Και το αγορι καθεται.Και το δεντρο ειναι ευτυχισμενο.


Μεγαλωνοντας,το βιβλιο πια δεν ειναι ιδιο στα ματια μου. Αχαριστοι,κενοι που ειναι οι ανθρωποι.Εκμεταλευονται οτι τους χαριζεις απο αγνη αγαπη. Σε κοβουν,σε μαραινουν,σε καταστρεφουν και ξεκουραζονται ως ανυμποροι γεροι στο κουφαρι σου. Το σωμα σου,τα ακρα σου,οι καρποι σου ειναι για αυτους μονο μεσα για να γινουν καλυτεροι,πλουσιοτεροι,χορτατοι. Και η ηλικια αυξανει την απληστια τους.


Γιατι μαμα θελησες να μου δειξεις απο τοσο μικρη ποσο κακος και αχορταγος ειναι ο κοσμος;Ποιος θα ειναι το δικο μου δεντρο που θα ρημαξω,η το αγορι μου,που θα ποτισω μεχρι και με το αιμα μου;


Η μηπως μερικοι απο μας δεν θα νιωσουν ποτε την ηδονη μιας απολαυστικα καταστροφικης σχεσης;


Εγω παντως γεννηθηκα εκμεταλευτρια. Αρα ξερω απο τωρα τον πικρο μου ρολο. Κλαιω ομως για σενα δεντρο μου.
Και για οσα θα σου κανω,συγγνωμη.



"Λυπάμαι", απάντησε το δέντρο, "μακάρι να μπορούσα να σου δώσω κάτι. Αλλά δε μου έχει μείνει πια τίποτα. Είμαι μόνο ένα γερασμένο κούτσουρο. Λυπάμαι..."
"Δε χρειάζομαι πολλά πια", είπε το αγόρι, "μόνο ένα ήσυχο μέρος να καθήσω και να ξεκουραστώ. Είμαι πολύ κουρασμένος."
"Τότε" είπε το δέντρο ισιώνοντας όσο μπορούσε τον κορμό του, "ένα παλιό κούτσουρο είναι ένα καλό μέρος να καθήσεις και να ξεκουραστείς. Έλα, Αγόρι, κάθισε. Κάθισε και ξεκουράσου."
Και το αγόρι κάθησε και ξεκουράστηκε.
Και το δέντρο ήταν ευτυχισμένο.